كه چون ابو بكر خطبه فاطمه را در موضوع فدك بشنيد از اين قضيه او را ملالتى حاصل شد و سخنان فاطمه سخت بر او دشوار آمد بىتوانى برخواست و بر منبر صعود داد و گفت « 1 » اى گروه مردم اين چيست از شما كه به من مىرسد چه افتاد شما را كه بهر سخن باطل گوش فرا مىدهيد كى و كجا بود اين امانى و آرزوها در زمان رسول خدا هان اى مردم آن‌كس كه شنوده بازگويد و آن‌كس كه حاضر بوده سخن كند همانا على بن ابى طالب روباهى است كه شاهد او دم اوست از انگيزش فتنة نمىپرهيزد و فتنه‌هاى خفته را برمىانگيزد و همىگويد فتنها را جوان كنيد و نيرو دهيد از پس آنكه پير شده است از مردم ضعيف استعانت مىجويد و از زنان نصرت مىطلبد ام طحال زانيه را ماند كه دوست‌تر نزد او زناكارانند اگر بخواهم مىگويم و اگر بگويم روشن مىسازم اكنون از گفتنيها زبان بستم آنگاه روى با انصار كرد و گفت اى جماعت انصار از ديوانگان شما سخنان ناشايسته به من مىرسد و حال آنكه سزاوارتر كس شمائيد در خدمت پيغمبر چه محمد بسوى شما آمد او را منزل داديد و نصرت كرديد و دانسته باشيد كه من دست و زبان بسوى كسي فراز نكنم چند كه مرا زحمت نكنند و سزاوار كيفر نشود اين بگفت و از منبر به زير آمد . ابن ابى الحديد پس از نقل اين كلمات گويد من اين قصه را در نزد استاد خود ابو جعفر نقيب يحيى بن ابي زيد بصرى قرائت كردم و گفتم ابو بكر با كدام كس اين تعريض كند ؟ گفت بلكه تصريح كند گفتم اگر تصريح مىكرد سؤال نمىكردم پس بخنديد و گفت اين سخن با على گويد گفتم آيا اين كلمات را بتمامت در حق على گويد ؟ ! گفت آرى اى فرزند اين پادشاهي است ملك عقيم است خويش و بيگانه نشناسد و قاضى و دانى نداند گفتم بعد از شنيدن اين كلمات انصار چه گفتند گفت على را همى ياد كردند و

--> ( 1 ) ايها الناس ما هذه الرعة الى كل قالة اين كانت هذه الامانى فى عهد رسول اللّه الا من سمع فليقل و من يشهد فليتكلم انما هو ثعلبة شهيده ذنبه مرب لكل فتنة هو الذى يقول كروها جذعة بعد ما هرمت تستعينون بالضعفة و تستنصرون بالنساء كام طحال احب اهلها اليها البغى الا انى لو اشاء اقول لقلت و لو قلت لبحت انى ساكت ما تركت ثم التفت الى الانصار و قال قد بلغنى يا معشر الانصار مقالة سفهائكم و احق من لزم محمدا رسول اللّه انتم فقد جاءكم فآويتم و نصرتم الاوانى لست باسطا يدا و لسانا على من لم يستحق ذلك منا ثم نزل .